(Here is the list of all web pages from this
server, arranged by language (in 8 languages).
Choose the page that interests you by
dragging scroll bars, then click on this
page to run it:)
(The same list can be displayed from
"Menu 1" by clicking
"Menu 2".)
Here is the list of all my web pages from all servers.
These are arranged primarily by language
(i.e. as web pages in Polish,
English, German,
French, Spanish,
Italian, Greek, and
Russian.) For each language web pages are
arranged by their subjects.
Choose the page that interests you by dragging scroll bars, then click on this
page to run it:
(The same list can be displayed from
"Menu 1" by clicking
"Menu 4".)
Each death is sad.
However, death of
young people saddens
the most. It is also
a huge loss for our
civilization.
Part A:
Introductory information about this web page:
In the south-eastern part of Poland there
is a small township named
Milicz.
The rest of Poland knows not much about
this town, as beside of extensive forests,
numerous mosquito, fragrant lime trees,
and plentiful tasty carp-fish, Milicz is
unaware of having other attractions that
it could offer to visitors from a distant
world. The town already got used to
leading its half-sleepy life, resigning
from competing for attention of the
vibrant outside world. However, it has
something, that in other towns and cities
is NOT visible so well. Namely, it has
very educational history. For example,
it has a battle in the fairly recent
history, which in fact was a moral
summary of all battles of the world.
This web page is just about that
particular "battle for Milicz". Everything
that this web page describes, actually
did take place in real life.
#A1.
What and when motivated me to write this web page:
Around 1985 I discovered the existence
and operation of extraordinary laws of
the universe, called the
moral laws.
With the elapse of time I discovered also,
that these laws with an equal iron fist
rule the fate of both, individual people,
as well as entire nations, countries,
and even planets. About these laws I
write in item #D2 of this web page.
Because my profession is the very
noble job of a teacher, amongst many
moral laws my special attention attracted
the moral law which states that "every
event from the physical world
God
carries out in such a manner that
the educational impact of this
event on people is maximized".
Thus, when in June 2004 I started
to record the history of Milicz -
which I knew well from my
family stories, my attention was
attracted by the fact that the
battle for Milicz that took place
in the last phase of the World War
Two, actually summarized in itself
the moral essence of all battles of
the world. This inspired me to
bring somehow to light the moral
essence of this battle for Milicz,
and show it to the reader. Although
probably still in an imperfect way,
after many subsequent improvements
this web page hopefully implements
that my intention.
#A2.
What are goals of this web page:
The main goal of this web page and the
illustrative evidence which I presented
here to readers, is to publish my factual
documentation in support of the thesis,
that "fate of every war and every battle
in general, while the World War Two and
the 'battle for Milicz" in specific, is
governed with an iron hand by moral laws".
Additional goal of this web page is to
point the reader's attention at a simple
fact, that every war is extremely immoral,
murderous, and destructive, that every
war is senseless, that a war never solves
problems the appearance of which provided
convenient excuses to initiate it, and that
all of us together, as well as each one of
us separately, should do everything possible
so that our civilization never again
experiences even a single next war.
On the occasion of these goals, on
this web page I show how really
looked like the war and the "battle
for Milicz" when it was viewed from
the prospective of just ordinary and
frequently innocent people who were
sucked into it.
Part B:
Battle for Milicz:
#B1.
Course of the battle for Milicz:
There was a beautiful sunny day of the
final period of spring. There was plenty
of flowers around, and the air was
infiltrated with smell of life and hope.
In such a beautiful day it is particularly
unpleasant to die. An absolute calm reigned
around. Almost all inhabitants of Milicz
and neighboring villages already have run
away towards the western side of Germany.
In turn these sparse ones which thought
that they are Poles, and therefore remained
on the spot, sat in houses scared, hiding
in their cellars. For some reasons supposedly
even birds got silent as if in an expectation
of some incoming tragedy. After some time
in that absolute calm a distant roaring of
tens of tank engines started to rumble,
as it slowly approached Milicz from the
southern direction. Just this roaring alone
must suffice already in order to make
heart attack in these weakest in nature.
Some time later these tanks roared and
rumbled along streets of Milicz. Soon
later one could hear a deafening explosion
of the German "iron-clad fist" ("Panzerfaust").
After this explosion desperate cries of several
Russians could be heard as they were
baked alive not able to exit the burning
tank. A black pillar of tar smoke has
shot up over the center of Milicz from
a burning tank. The deafening roaring
of tanks for a moment has declined as
if to a whisper after this explosion.
It make an impression of a group of
monsters getting together and debating
what to do next. However, soon later
tanks again started to roar, gradually
spreading over streets of Milicz and
encircling around the town-hall. Suddenly
all of them started to shoot. Booms
of their guns almost merged together.
Simultaneously the town-hall burst
into flames set afire by Russian soldiers
who ignited it with flame throwers
after they come closer and shot at it
from apartment-houses located at the
southern side of the central town-square.
The town-hall fast turned to rubbles
and begin to collapse. A moment later
calm started to reign. Even tanks silenced
their engines. These silence was then
interrupted by several long series of
shots from Russian "pepesha" (PPSh-41, see "Fig. #1d" below),
and by sad cry of dying young Germans,
whom bullets did not kill at once. However,
several single pistol shots cut out soon
even these cries of young Germans.
The most horrifying was in it all, that
these young people from both combat sides,
who have been killing each other in Milicz,
actually were as all of us, means they
loved somebody, were loved by somebody,
they had their dreams and hopes, they
had looked to the future optimistically,
etc. If they have faced each other in other
times or in other conditions, almost for
sure they would become and stay friends.
However, the political ambitions of their
leaders, as well as
diabolic forces
that presently control our planet, have
caused that instead of live and let others
live, they have been forced to kill and
to be killed. Let us consider for a
moment, who really pushes people to murder
their follows. Are these other people, or
leaders-changelings
who operate on Earth on the behalf of these
diabolic creatures in the power of which
the Earth stays today, and which for
centuries were called devils, serpents,
Satan, bad witches, etc., while recently
are called
UFOnauts.
After all, if one carefully examines photographs
of leaders from the period of the Second World
War, than almost all of them had their hair
growing upwards on their heads -
which the anatomical detail is NOT at all
typical for humans populating the Earth.
If you still have any doubts who hide behind
this whole evil on heaping on the Earth,
you should read about UFOnauts from the
web pages
karma.freewebpages.org,
bandits.netfast.org,
milicz.fateback.com,
energia.sl.pl, or
ufonauci.w.interia.pl,
and many other pages similar to these ones.
* * *
Notice that you can see the enlargement
of each illustration from this web site. For this, it suffices to click
on this illustration. Furthermore, most of the internet browsers that you may
use, including the popular "Internet Explorer",
allow also to download each illustration
to your own computer, where it can be looked at, reduced or enlarged to the
size that you may want, or printed with your own graphical software.
Fig. #1:
Tanks which won the Second World War.
The above photograph shows a tank named T-34
from the Soviet Army. It was such a tank
that was destroyed with a "iron-clad fist" ("Panzerfaust")
at the moment when it was entering the
central square of Milicz. The burned
skeleton of it was later haunting for
some time at the entrance to Milicz
central square. In turn the crew of
it, which was burned alive, rests
buried in Milicz.
Fig. #1a (shown above):
The Soviet tank T-34. It turned out to
be the best tank of the Second World War.
In fact, in connection with an extremely
effective strategy of the utilization of
this tank applied by the Russian Army,
it was it that won the World War Two.
The strategy of Soviet Army in applying
this tank depended on very fast breaking
the front by two powerful columns of such
tanks which carried infantry on their backs,
and surrounding with them a section of
German army. When both columns meet each
other some distance behind the German
front, they closed the circle and then
completely annihilated all Germans that
happened to be inside of this encircling.
For this reason, through such a systematic
use of this strategy of punching two holes
in German front, tightly surrounding with
tanks a section of German army, and
finally annihilating completely all
Germans inside of the encircled "cauldron",
soon Germans ceased to have sufficient
numbers of soldiers on the Eastern Front
to defend themselves effectively. So this
Eastern Front soon become known to Germans
as a kind of "black hole" into which continually
were send new soldiers, in order to soon
disappear in it forever. As we also know,
in the second stage of the war German
soldiers who received the marching orders
to the Eastern Front, treated these orders
as a death verdict for themselves.
In turn the strategy of Allied Forces was
outdated and failed completely to utilize the
speed, operability, nor the breaking power
of tanks. Namely Allied Forces were attacking
Germans along a linear front, pushing them
out simultaneously along the entire front.
But in principle they did NOT surround
nor annihilate Germans. Thus tanks in Allied
Forces were used similarly like recently
in Iraq - means similarly like a self-propelled
guns and machine guns with their own shield
which protected crews against fire of small
caliber. Because of this low-efficiency
of the strategy, relatively small German
forces of the Western Front were able
engage and hold back the entire Allied
Army, preventing this army from liberating
the Europe.
The above tank "T-34" went into the serial
production in 1936. It weights 32 tons.
It is 6.1 meter long and 3 meters wide.
It was crewed by 5 man. The maximal
speed of it is 56 km/h. It has 85 millimeter
gun, with the range of effective firing
3 050 meters. It also has a whole array
of technical innovations which additionally
increased its advantage and its effectiveness.
For example, all side surfaces of the
shield were slanted. Thus they deflected
incoming bullets. So in order to destroy
it, it was necessary to hit precisely into
one of its weak spots, which were rather
sparse, e.g. between its corps and the
tower. Its shield was grooved sharply -
so that it make impossible the sticking
of magnetic mines. The design of it was
simple and reliable. Thus it was breaking
down rarely and was easy to repair. Almost
in every aspect it was superior technically
over other tanks of its times.
Fig. #1b (click on this "green" message in order to see the photo):
American tank M4A3E8 Sherman. It was widely
used by the Allied Forces on the Western Front
of the World War Two. But because of the
outdated strategy of Allied Forces, this
tank did NOT perform a leading role in
winning the war. In time when Soviet tanks
systematically annihilated German forces
on the area from Moscow till well behind
Berlin, Allied Forces hardly managed
to push out Germans from several small
countries located at the western edge
of the Europe.
The tank "Sherman" weights 34 tons. It
is 7.5 meter long and 3 meters wide.
It is crewed by 5 man. The maximal speed
of it is 48 km/h. It has 76 mm gun.
But it is relatively easy to destroy.
The shield of it has many vertical
surfaces, thus it is susceptible to
penetration by cumulative charges.
The smooth surface of the shield makes
it easy for magnetic mines to stick to
it. The complicated design decreases
the reliability and extends duration
of repairs. Large use of fuel limits
its operational capabilities. Thus,
although this tank looked impressive,
in the military sense it was just a
"sitting duck" which awaited to be shot.
* * *
Fig. #1c (click on this "green" message in order to see these photos):
While writing about tanks which won the
Second World War, it is worth to show
also a tank that lost this war -
informing briefly "why". SO here it is,
the most perfect German tank from times
of World War Two, called Panther.
Similarly like it was with allies armies,
also Germans were unable to utilize fully
the military benefits of this tank. After
all, the entire their strategy of using
tanks was based on experiences from battles
of World War One. In addition to the out-dated
and inadequate strategy of using this tank,
it had also many drawbacks. For example
it was too "tall" (54 cm taller from the
Russian tank T-34) - and thus more easy
to hit. It was slow - what turned out
to be fatal in races along huge spaces
of Russia. It was also "fragile" - and
thus did NOT perform well in difficult
environmental conditions. The design of
it was very complicated and contained
many unnecessary parts - thus repairs of
it were long, while a number of spare
parts which it required - large. It also
have a number of "weak spots".
The construction of tank "Panther" initiated
in 1942 with the intention of replacing
with it the predecessors "Panzer IV" and
"Panzer III" which under every aspect
turned out to be militarily and technically
clumsy and inferior. Until the end of war
produced were around 4800 these tanks
"Panther". It weights 44.8 tons. It is
6.87 meter long, 3.42 meter wide, and
2.99 meter tall. It is crewed by 5 man.
The maximal speed of it is 46 km/h. It
has a cannon of 75 mm with range of 3 km.
(But from a distance of 3 km its shots
were unable to penetrate the armor of
T-34 and bounced from Russian tanks.)
It was relatively easy to destroy. The
armor of it had several almost vertical
surfaces which would not bounce bullets.
The smooth surface facilitated the
sticking of magnetic mines. The complicated
design decreased its reliability and
extended repairs. Slow speed limited
its operational capabilities on huge
spaces of Russia. So in spite that it
was the best development from the entire
family of five subsequent improvements
of the German tanks, still it was very
inferior in comparison to its main opponent -
Russian tank T-34 (from the photo above).
#B2.
Battle for the town-hall in Milicz:
Przed wojną Milicz miał interesujący
ratusz. Jego wygląd pokazany jest na
fotografii "Fig. #2" z niniejszej
strony (która jest powtórzeniem fotografii
"Fig. #28" ze strony o mieście
Miliczu.)
Niestety ratusz ten został zniszczony w trakcie
wyzwalania Milicza przez wojska Radzieckie. W ratuszu tym
bowiem zajął pozycję obronną miniaturowy garnizon niemiecki
jaki zamierzał bronić Milicza. Garnizon ten złożony był z
zaledwie kilkudziesięciu małoletnich chłopców w wieku jakieś
16 lat. (Jak wiadomo, w końcowej fazie wojny Hitler wydał
rozkaz, że każdy mężczyzna w wieku od 16 do 60 lat ma
zostać powołany do wojska i ma bronić rzeszy. Niemniej
ci mężczyźni którzy byli starsi niż 16-latkowie, od dawna służyli już
wówczas w wojsku niemieckim.) Chłopcom tym więc bardziej
przystawałoby uprawianie harcestwa niż pełnienie służby
wojskowej. Spora część tych małoletnich chłopców w
końcowych latach wojny była uczniami początkowych klas
Liceum w Miliczu pokazanego poniżej na zdjęciu "Fig. #3"
(które jest powtórzeniem fotografii "Fig. #30" ze strony o mieście
Miliczu.)
Zostali oni wcieleni do wojska ponieważ nikt w liceum tym już nie
pozostał kto by się nadawał do wcielenia. Wszakże ich koledzy
ze starszych lat wcieleni zostali do hitlerowskiego wojska już
znacznie wcześniej, zaś w owej ostaniej fazie wojny ich zwłoki
od dawna zaścialały już pola bitwne frontu wschodniego lub
zachodniego. Ponoszący klęski na wszystkich frontach hitlerowcy
naprędce przeszkolili więc tych chłopców w strzelaniu i
poubierali ich w niemieckie mundury wojskowe. Po zaś
ubraniu mundurów, podobnie jak wszystkim innym służącym w
wojsku niemieckim, groziło im natychmiastowe rozstrzelanie,
gdyby odmówili udziału w walce. Kiedy wojska radzieckie
pod dowództwem majora Lagina wkraczały do Milicza,
ci młodzi chłopcy pod dowództwem równie jak oni młodego
i niedoświadczonego oficera zabarykadowali się właśnie w
milickim ratuszu. Pozycja którą zajęli z militarnego punktu
widzenia była jednak beznadziejna. Wszakże uniemożliwiała im
taktyczne wycofanie się w przypadku gdy zostali skonfrontowani
z przeważającym siłą przeciwnikiem. Owa pozycja zamieniła
więc ich obronę w samobójczą misję. Kiedy pierwszy czołg
rosyjski wjeżdzał na rynek Milicza, ci nieletni "obrońcy" miasta
wystrzelili do niego z "pancernej-pięści". Czołg ten spłonął,
tarasując później przez spory okres czasu wjazd do rynku
z bocznej uliczki. Jego załoga została upieczona żywcem.
Jest ona pochowana w Miliczu w miejscu które ktoś mi
kiedyś pokazywał, jednak obecnie zapomniałem gdzie
dokładnie to było. Jedyne co pamiętam, to że
zastanawiałem się wówczas jak to się stało że Rosjanie
zostali tam właśnie pochowani - bo jakoś miejsce
to mi do nich nie pasowało. Oczywiście, po zorientowaniu
się że ratusz jest broniony, Rosjanie natychmiast otoczyli
go ze wszystkich stron i zasypali lawiną ognia i ołowiu.
Rosyjscy żołnierze podkradli się z miotaczami ognia tuż
do owego ratusza, zajmując pozycje w sąsiadujących z
ratuszem kamieniczkach po południowej stronie rynku.
Stamtąd oblali ratusz strumieniami ognia. Rosyjskie
miotacze ognia i potężne działa z kilkudziesięciu czołgów
spowodowały, że już w kilkadziesiąt minut później cały
ratusz walił się w gruzy zaś wszystko w nim płonęło.
Niemieckie nastolatki zamknięte w owym ratuszu otrzymały
więc dobry posmak tego, co ich starsi koledzy mniej niż
6 lat wcześniej serwowali Polakom na Westerplatte i na
poczcie gdańskiej. Nie bardzo jednak mieli czas na
kontemplowanie działania
praw moralnych,
bowiem ich nienawykły do walki dowódca poddał ich natychmiast
po tym jak ratusz zaczął się palić zaś im groziło upieczenie
się żywcem. Pechowo jednak dla nich, zmechanizowana
kolumna radzieckich czołgów jaka wzięła Milicz, nie posiadała
transportu ani prowizji dla jeńców wojennych. Jej zadaniem
było wszakże szybkie parcie do przodu oraz zamknięcie
przerwy w kolejnym okrążeniu hitlerowców, a nie zajmowanie
się pokonanymi Niemcami. Ponadto Rosjanie świeżo
mieli w pamięci wszelkie te okropności które Niemcy
popełniali na branych przez siebie jeńcach wojennych.
Dlatego zaraz po poddaniu się Rosjanom, owe milickie
nastolatki w niemieckich mundurach wojskowych zostały
wyprowadzone poza obręb miasta, pod linię pustych
okopów które przebiegały pod miastem od strony
wschodniej. W owym czasie przy okopach tych stał
ceglany budynek rakarskiej trupiarni, czyli rodzaj
pustej obory do której w owych oszczędnych czasach
okoliczni rolnicy zwozili padnięte zwierzęta (zwierzęta
te zabierane były potem przez rakarza z tego budynku
i przerabiane na mydło). Rosjanie ustawili owych małoletnich
chłopców w hitlerowskich mundurach wojskowych pod
murem owej rakarni i przejechali po nich długą serią
z pepeszy. Nawet w kilka lat później ciągle na cegłach
owej rakarni widać było rząd odłupań cegły ilustrujący
wysokość na jaką wymierzona została owa pepesza.
Miejsce śmierci tych chłopców w pewnym sensie było
więc rodzajem symbolicznego zwrotu karmy za to co
hitlerowcy tylko kilka lat wcześniej wyczyniali innym
pokonanym przez siebie narodom. Wszakże owi
młodociani "żołnierze" niemieccy z Milicza umierali w miejscu
w którym nieco wcześniej ich własne rodziny gromadziły
i składowały zwierzęcą padlinę. Zostali też zastrzeleni
w bardzo podobny sposób jak ich starsi koledzy z niemieckiej
armii wcześniej strzelali do branych przez siebie jeńców
wojennych. Rosjanie nie mieli też już czasu aby
ich starannie pogrzebać. Po zastrzeleniu po prostu zostali
oni powrzucani do pobliskiego pustego okopu, w którego
wykopaniu zapewne wcześniej sami uczestniczyli. Potem
zaś po okopie tym przejechał się zygzakiem ciężki
rosyjski czołg zarywając jego górną część i przysypując
ciała tych Niemców niewielką warstwą gleby. W rezultacie
ich rozkładające się ciała
dawało się wygrzebywać jeszcze w czasach kiedy ja
chodziłem do szkoły podstawowej. Ich rozkładające się
resztki wymieszane były z ładownicami pełnymi
niemieckiej amunicji, a czasami nawet z pozostałościami
ich broni i ekwipunku.
Fig. #1d:
Pistolet maszynowy armii radzieckiej
PPSh-41
z czasów drugiej wojny światowej. Jest on powszechnie
znany pod popolarną nazwą "pepesza". To właśnie
z takiej "pepeszy" rozstrzelani zostali młodociani
"obrońcy Milicza" w niemieckich mundurach wojskowych,
którzy w 1945 roku zobarykadowali się w milickim
ratuszu i spalili pierwszy czołg rosyjski
jaki wjeżdżał na rynek Milicza. To właśnie
też takie "pepesze" faktycznie okazały się
jednym z elementów uzbrojenia Armii
Radzieckiej które zadecydowało o wygraniu
drugiej wojny światowej przez Rosjan.
Rosyjska "pepesza" była bronią jakiej
budowa przez Rosjan została faktycznie
zainspirowana przez podobną broń produkcji
fińskiej, oryginalnie noszącą nazwę
Konepistooli m/31 Suomi (Suomi M-31 SMG) -
patrz strona o
fińskiej broni i o historii wojen Fińsko-Sowietskich.
Tamta fińska broń automatyczna (tj. przodek
"pepeszy") była oryginalnie zprojektowana
w 1931 roku przez niejakiego Aimo Lahti
i bardzo efektywnie używana przez Finów
podczas Radziecko-Fińskiej "wojny zimowej"
w latach 1939-1940. W owej wojnie Rosjanie
ciągle używali jedynie ręcznie ładowane
karabiny. Tak efektywnie byli więc wówczas
bici przez fińskiego przodka pepeszy, że
na podstawie kilku zdobycznych egzemplarzy
zdecydowali się wyprodukować własną wersję
tej efektywnej broni i wprowadzić ją do
masowego uzbrojenia swojej armii już od
1941 roku. Tymczasem Niemcy nie mieli
poprzednio żadnej porażki z przeciwnikiem
dysponującym wysoce efektywną ręczną bronią
maszynową. Wprawdzie we wrześniu 1939 roku
zostali znacząco poturbowani przez polską
piechotę używającą sporo oryginalnie
belgijskich RKM-ów Browning wz. 1928,
jednak Niemcy wygrali tamtą wojnę -
stąd nie czuli się zagrożeni od tego rodzaju broni.
Na podbój Rosji wyruszyli więc wyposażeni
głównie w pojedynczo ładowane karabiny
"Mauser" (Karabiner 98k)
zaprojektowane jeszcze w 1898 roku.
Wprawdzie niektórzy z Niemców mieli
pistolety maszynowe zwane "MP40" albo
Schmeisser,
jednak militarnie pistolet ten był
podrzędny w stosunku do pepeszy
i posiadał sporo wad technicznych.
Przykładowo, jego promień śmiertelnego
rażenia wynosił mniej niż 200 metrów
(pepeszy zaś do 500 metrów), jego magazynek
posiadał 32 naboje (bęben pepeszy -
71 naboi). Często też się zacinał.
Pepesza oraz śmircionośny potok ołowiu
jaki ona rozsiewała w promieniu rażenia
do 500 metrów, okazały się więc dla
Niemców bardzo przykrą niespodzianką.
Na przekór też, że niektórzy co
bardziej świadomi Niemcy gorączkowo
zaczęli wówczas pracować nad własną
wersją pistoletu maszynowego który
by stanowił efektywną przeciw-wagę
dla rosyjskiej "pepeszy", dla szeregu
dziwnych powodów powyzwalanych przez
działanie tzw.
praw moralnych
(np. zbiegu błędnych przekoń Hitlera, biurokracji,
wyroków sądowych, itp. - patrz punkt
#D2 poniżej) ich wysiłki się komplikowały.
Pistolet ten Niemcy opracowali więc
dopiero w 1943 roku. Nazywali go
MP43,
albo "Machine Pistol 43". Do powszechnego
uzbrojenia pistolet ten zdołali jednak
wprowadzić dopiero w końcowej fazie wojny -
kiedy ich przegrana została już zadecydowana
właśnie przez "pepeszę" i przez czołgi "T-34".
(Notabene, ów niemiecki pistolet
maszynowy "MP43", który Niemcy zdołali
wprowadzić do użycia w ostatniej fazie
wojny, też został przejęty i doceniony
przez Rosjan, zaś po niewielkim udoskonaleniu
stał się on przodkiem słynnego
AK-47,
(tj. "Kałasznikowa") - który do dzisiaj
sieje ogromne spustoszenie wśród przeciwników
tych co go używają.)
Warto odnotować, że każda broń, w tym powyższa
pepesza, wygląda z grubsza jak jaszczurka - gdy
oglądana jest od strony rozstrzeliwanego. To zapewne
właśnie dlatego nowozelandzcy Maorysi magiczną
broń prześladujących ich UFOnautów uważali za rodzaj
morderczych jaszczurek nazywanych "moko-moko" - co
dokładniej wyjaśniam na stronie o milickim kościele
Św. Andrzeja Boboli.
* * *
Wystarczy tylko aby przeglądnąć podpisy
pod niniejszą fotografią "Fot. #1d", oraz
pod poprzednią "Fot. #1" aby zrozumieć,
że decydujący o wygraniu dowolnej wojny
wcale nie jest poziom zaawansowania
technicznego, moc ekonomiczna, czy
liczba wojsk, a
poziom moralności
oraz następstwa wynikające z tego poziomu -
np. wola i tradycja historycznego
"uczenia się", usprawniania własnej
strategii, czy "wyciągania wniosków
z tego co się dzieje na frontach".
Niestety, jeśli ktoś przyglądnie
się losom ostatnich wojen, np. Wietnamu,
Kuwejtu, Afganistanu, czy Iraku, wówczas
łatwo odkryje że dzisiejsi wojskowi
i politycy nawet z tych najbardziej
rozwiniętych krajów są "hermetycznie
zamknięci na uczenie się i na wyciąganie
wniosków z lekcji historii". Kiedy
więc w końcu doigrają się oni wojny
z jakimś dorównującym im militarnie
przeciwnikiem którego pozycja reprezentuje
sobą pobudki moralne a stąd który ma wolę
i tradycję uczenia się, wyciągania wniosków,
oraz natychmiastowego wdrażania ustaleń,
losy tych polityków i wojskowych,
a także losy krajów których mają oni
jakoby bronić, będą powtórzeniem losów
Hitlera, jego wspólników, hitlerowskiej
armii, niemieckiej techniki, oraz
powojennej okupacji, podziału i
pokuty Niemiec. Jako osobie
urodzonej w Polsce i gorąco kochającej
swoją pierwszą ojczyznę, jest mi ogromnie przykro,
że zarówno polityczni jak i wojskowi
przywódcy Polski też okazują się należeć
do grupy tychże "lekcjo-szczelnych" którzy
uparcie odmawiają wyciągania wniosków
z lekcji historii - patrz punkt #D2
poniżej. A przecież Polska jest
teraz niezależnym krajem i narodem,
mogłaby więc sobie pozwolić aby
wybrać swoją własną drogę
ku lepszej przyszłości.
Fig. #2: Wygląd ratusza milickiego wzniesionego
w 1851 roku. (Niniejsza ilustracja jest powtórzeniem ilustracji
"Fig. #28" ze strony o mieście
Miliczu.)
Ratusz ten spalony został w trakcie bitwy o Milicz w końcowych
dniach drugiej wojny światowej. Milicz zdobywały wówczas wojska radzieckie
majora Lagina, zaś w ratuszu zabarykadowali się hitlerowcy. W czasach mojej
młodości ruiny tego ratusza ciągle były najbardziej prominentnym składnikiem
milickiego rynku. Z kolei tunele podziemne które wiodły do tego ratusza od
warownego zamku milickiego, były ciągle przechodne jeszcze w czasach
mojego liceum, tj. w latach 1960 do 1964. To właśnie w okolicach owego
ratusza z tuneli podziemnych prowadziły wejścia do licznych lochów w których
w czasach średniowiecza więzieni byli lub zamurowywani żywcem ludzie
niewygodni dla władz miasta.
* * *
Fig. #3:Liceum Ogólnokształcące
Nr 1 w Miliczu.
(Niniejsza ilustracja jest powtórzeniem ilustracji "Fig. #30" ze
strony o mieście
Miliczu.)
Większość "żołnierzy" niemieckich przeciwstawijących się w Miliczu
nacierającej armii radzieckiej była nieletnimi uczniami wstępnych
klas tej właśnie szkoły. Byli oni młodociani, niedoświadczeni, oraz
źle przygotowani do bitwy. Z kolei ich bezmyślny dowódca wybrał
pozycję do walki która była najgorszą z możliwych. Odbierała ona
bowiem możliwość taktycznego wycofania się w przypadku niekorzystnego
obrotu bitwy. Taka zaś beznadziejna pozycja zamieniła ich obronę
w samobójczą misję. W sumie ich opór był więc całkowicie bezsensowny,
zaś ich los był faktycznym skazaniem ich na pewną śmierć przez
własnych przywódców.
Symbolicznie ogromnie znaczącą wymowę ma
też miejsce w jakim nastąpiło rozstrzelanie
owych młodocianych obrońców Milicza w
niemieckich mundurach wojskowych. Dla
rozstrzelania byli oni bowiem postawieni
pod murem budynku który ich rodziny używały
wcześniej do składowania padliny zwierzęcej.
(Ta "zwierzęca trupiarnia" stała po wschodniej
stronie miasta Milicza w dosyć sporej
odległości od pierwszych zabudowań miasta -
tak aby jej smród nie przeszkadzał mieszkańcom.)
W chwili kiedy już wiedzieli że będą
rozstrzelani, przez ich umsły zapewne
przebiegały myśli w rodzaju "umrę teraz
zastrzelony jak zwierzę, zaś moje ciało
będzie gniło jak pobliska padlina zwierzęca".
Haniebna wymowa takiej właśnie ich
śmierci dorównywała jedynie swą symboliką
brakowi godności w rodzajach śmierci które
ich własna ojczyzna wcześniej zgotowała
jeńcom wojennym branym do niewoli przez
wojska niemieckie.
Rozważając tragiczny los tych młodocianych
"obrońców Milicza" w niemieckich mundurach
wojskowych, warto też być świadomym, że
gdyby odmówili oni wykonania rozkazu
Hitlera i starali się uniknąć powołania
do wojska, wówczas też zostaliby "rozstrzelani
za dezercję" - tym razem jednak przez
swych własnych rodaków. W ostatniej
fazie wojny Hitler wydał bowiem rozkaz,
że każdy Niemiec który będzie się uchylał
od wykonania tego bezdyskryminacyjnego
powołania do wojska, ma być natychmiast
rozstrzelany bez żadnego sądu. To właśnie
takie sytuacje w jakiej byli postawieni
owi młodociani obrońcy Milicza - kiedy
to bez względu na decyzję jaką by nie
podjęci, w każdym przypadku czekała na
nich śmierć, nakłaniają do podjęcia
poważnych rozważań omówionych
w punkcie #F3 strony internetowej
memorial,
na temat czy konskrypcja jest faktycznie
legalna w świetle obowiązujących na Ziemi
praw. (Z całą bowiem pewnością konskrypcja -
czyli obowiązkowe powołanie do służby
wojskowej, biegnie przeciwko nakazom
praw moralnych.)
#B3.
Four abandoned graves of German soldiers by the dirt road from Milicz to Stawiec:
Kiedy główna
grupa harcerzyków w niemieckich mundurach wojskowych
zabarykadowała się w ratuszu, czterech z nich zostało
postawionych przy moście na Baryczy z rozkazem aby
wysadzić ten most w powietrze kiedy pojawią się Rosjanie. Rosjanie
jednak przybyli od południa. Harcerzyki przy moście
widzieli więc na własne oczy, jak po nagłym wybuchu
ogłuszającej strzelaniny, grad rosyjskiego ołowiu i ognia
błyskawicznie zredukował ten ratusz do kupy palących
się gruzów. Rzucili się więc do ucieczki. Prawdopodobnie
pochodzili ze Stawca, bowiem uciekali biegnąc najpierw
wzdłuż dzisiejszej ulicy Krotoszyńskiej, a póżniej w górę
prastarej polnej drogi jaka od rozwidlenia koło Wszewilek
prowadzi do majątku w Stawcu. (Droga ta to fragment
historycznego "Bursztynowego Szlaku" który kiedyś
prowadził od północnej bramy Milicza, tzw. Bramy
Gnieźnieńskiej, poprzez wieś Stawiec, miasta Rawicz
i Poznań, do Gniezna, potem zaś do Gdańska. Obecnie
biegnie ona w środku pomiędzy dwoma relatywnie nowymi
szosami, z których jedna, wschodnia, prowadzi do
Cieszkowa przebiegając tuż koło budynku wodociągów,
druga zaś, zachodnia, prowadzi do Rawicza). Pechowo
jednak dla tych nieletnich "żołnierzyków", w tym samym
co oni kierunku wysłany został zmotoryzowany patrol
rosyjskich zwiadowców. Oczywiście, bystre oczy patrolu
szybko ich wypatrzyły. Patrol ten miał widać doskonałego
strzelca wyborowego. Ten zdjął ich wszystkich czterech
w odstępach zaledwie kilkudziesięciu metrów od siebie.
Potem jakiś miejscowy dobry samarytanin, który pozostał
na miejscu bowiem uważał się za Polaka, być może jednak
że znał osobiście owych małoletnich "żołnierzy", pochował
ich zwłoki na poboczu owej polnej drogi, tam gdzie padli,
tradycyjnie uszanowując ich groby chełmami wojskowymi
powieszonymi na bagnetach wbitych w ziemię. Z czasem
poginęły jednak nawet owe bagnety i chełmy. Kiedyś
być może ich kości zostaną odkryte przy okazji
czyszczenia pobocza owej drogi.
#B4.
Snaipers and casual witnesses:
Rosyjscy
snajperzy mieli naprawdę doskonałego cela. Kiedy
wybuchła strzelanina przy milickim ratuszu, mieszkanka
Wszewilek wyszła przed południową ścianę swojej
stodoły i z ciekawością przyglądała się stamtąd
zaciętej bitwie jaka właśnie toczyła się w Miliczu.
Była ona Polką, autochtonką, a nie Niemką. (Dlatego
nie uciekła w głąb Niemiec, jak uczyniła to wiekszość
pozostałych mieszkańców Wszewilek.) Nacierające
wojsko radzieckie które właśnie przybyło do Milicza
uważała więc ona za "swoich".
Tymczasem rosyjski snajper wszedł na wał Baryczy,
aby sprawdzić czy pod mostem nie ukrywają się jacyś
Niemieccy żołnierze. Snajper ten z wysokości wału
odnotował ową postać stojącą przed swoją stodołą.
Postanowił więc nie ryzykować, że okaże się ona
obserwatorem jakiegoś oddziału postawionym dla
pokierowania ostrzałem. Na przekór więc że odległość
do tej postaci wynosiła ponad 1 kilometr w/g lotu kuli,
ciągle zdołał ją uśmiercić pojedyńczym strzałem.
Biedna padła od "przyjacielskiej kuli".
Jak z tego widać, kiedy w pobliżu prowadzona jest
bitwa, wówczas lepiej dla cywilów jeśli nie wychylają
nosa ze swoich kryjówek.
Part C:
Remnants of the battle for Milicz:
#C1.
Remnants of the murderous harware after the battle of Milicz:
W
czasach zaraz po wojnie istniała też jeszcze
jedna pamiątka po milickim garnizonie niemieckim.
Było nią zatrzęsienie broni i amunicji niemieckiej,
jaka walała się aż w kilku magazynach Milicza.
Jeden z takich magazynów, jaki istniał przy
obecnej ulicy Krotoszyńskiej, składował ogromne
stosy niemieckich karabinów. Aby uniemożliwić
użycie tych karabinów, zaraz po wyzwoleniu
Rosjanie poukładali je rzędem wzdłuż krawężnika
obecnej ulicy Krotoszyńskiej, tak że ich lufy leżały
na chodniku, zaś zamki wisiały w powietrzu ponad
jezdnią. Następnie po tak poustawianych karabinach
przejechał się ciężki rosyjski czołg, swoją gąsiennicą
naciskając karabiny tuż przy krawężniku. Gąsiennica
ta łamała więc każdy karabin mniej więcej w obszarze
jego zamka. W jakiś czas po wojnie dzisiejsza ulica
Krotoszyńska była więc zaśmiecona tysiącami tak
połamanych niemieckich karabinów. Oczywiście
Rosjanie nie zdołali odkryć i unieszkodliwić wszystkich
składów poniemieckiej broni i amunicji. Dlatego
młodzi Polacy którzy po wojnie przybyli do Milicza,
używali te pozostałości wojny jako swoiste zabawki.
Przykładowo łowili nimi ryby w Baryczy poprzez
wrzucanie do wody poniemieckich granatów.
Syn mojego sąsiada z Wszewilek właśnie w taki
sposób stacił obie ręce. Kiedy bowiem chciał
ogłuszyć ryby takim poniemieckim granatem,
pechowo trafił na granat jaki był zasabotażowany
na etapie produkcji. (W ostatnim stadium wojny
przy produkcji niemieckiej broni i amunicji zatrudnieni
byli głównie obcokrajowcy, więźniowie i jeńcy wojenni.
Dlatego często sabotażowali oni swoją produkcję,
chociaż gdy zostali przyłapani na owym sabotażu
natychmiast ich rozstrzeliwano.) W rezultacie granat
ten wybuchł w dłoniach syna sąsiada, urywając mu
obie ręce tuż przy obojczykach. Inny, znacznie
większy wypadek nastąpił z ogromnym stosem
niemieckich bomb lotniczych, które leżały za
Cieszkowem po prawej stronie szosy na Zduny.
Jak kiedys opowiadano, widziano tam jakiegoś
ciekawskiego staruszka który opukiwal te bomby
swoją laską. Potem rozległ się straszny huk.
Staruszka już nie znaleziono. Natomiast w miejscu
gdzie leżały te bomby do dzisiaj znajduje się głęboki
lej zapełniony wodą.
Ruiny
ratusza milickiego przez długi czas straszyły powypalanymi
okiennicami w samym centrum rynku. Nawet w drugiej
połowie lat pięćdziesiątych, tj. w czasach kiedy ja chodziłem
do szkoły podstawowej, ciągle dawało się wejść do
obszernych piwnic ratusza przez cały szereg otworów.
Z kolei z owych piwnic dawało się przejść do labiryntu
podziemnych tuneli które istnieją pod Miliczem. Potem
jednak ruiny te zostały częściowo uprzątnięte. Na ich
miejscu założono trawnik z kwietnikiem, jaki upiększał
Milicki rynek przez cały szereg następnych lat. Z kolei
ów trawnik z czasem został zamieniony w dreptak
istniejący na rynku milickim w 2004 roku.
#C2.
Macabra souvenier from the war in the Church of
St. Andrea Bobola in Milicz:
W czasach tuż po
drugiej wojnie światowej, podziemia kościoła ewangelickiego
z Milicza (tego ze zdjęcia "Fig. #4") dostępne były dla
ciekawskich. Tyle tylko że w owym czasie sam kościół
został już przemianowany na kościół rzymsko-katolicki.
Osobiście znałem kilku młodzieńców, którzy
wchodzili wówczas do owych podziemi. Opowiadali oni,
że podziemia te zapełnione były stosami trumien.
Jeden makabryczny szczegół jaki im rzucał się w oczy,
to wysuszone ciało w niemieckim mundurze, przybite
bagnetem z rosyjskiego karabinu do jednej z tych trumien.
Niemiec ten zapewne był uczestnikiem owego miniaturowego
garnizonu niemieckiego, jaki bronił się w ratuszu milickim.
Podczas gdy jego towarzysze broni się poddali, on zapewne
uciekł z ratusza tunelem podziemnym jaki w owych czasach łączył
ratusz z owym kościołem ewangelickim. Potem ukrywał się przed
Rosjanami właśnie w podziemiach tego kościoła. Pechowo jednak
dla siebie, został on tam przez Rosjan wykryty. Rosjanie przybili
go bagnetem przez serce do stosu owych drewnianych trumien.
Bagnet został następnie obłamany, tak że ciało owego Niemca
zwisało z trumien. Wkrótce potem wyschło jak mumia.
Przez kilka następnych lat ów nieboszczyk w niemieckim mundurze
był makabryczną atrakcją dla odwiedzających te podziemia.
Fig. #4: Stary kościół ewangelicki
z Milicza. (Niniejsze zdjęcie jest powtórzeniem
zdjęcia "Fig. #4" ze strony
"Wszewilki-Milicz" -
opisującej szlaki i najlepsze sposoby zwiedzania
Milicza, a także powtórzeniem fotografii "Fig. #29"
ze strony o mieście
Miliczu.)
Obecnie jest to kościół katolicki pod wezwaniem
Świętego Andrzeja Boboli.
Fotografia z 2003 roku. Kościół ten został zbudowany
w latach od 1709 do 1712. Jego dokładniejszy opis
zawarty jest na odrębnych stronach o kościele
Świętego Andrzeja Boboli
oraz o mieście
Miliczu.
Part D:
Moral lessons that stem from the battle for Milicz:
#D1.
Recommendation of
totalizm:
"support only these ideas which require that you live for them, not die for them":
In 1985 has been developed an extremely
moral, peaceful, and progressive
philosophy called
totalizm.
The unique feature of it is, that that
it ascertains that "for totalizm it
is required to live, not to die".
The source of just such stand of totalizm
is a package of rigorous laws of the
universe called the
moral laws.
These moral laws rule with the iron
hand over repercussions of everything
that we only do in our lives. Among
others, they cause, that only these
human achievements are permanent,
which have been accomplished in a
moral manner. (Please notice that
the term "moral" has been used here
in the totaliztic, not in religious,
apprehension. Namely, the philosophy of
totalizm
ascertains, that "moral is everything
that is lifting every concerned person
uphill in this so-called moral field".)
In turn all human achievements which
have been accomplished in an immoral
manner, e.g. through war and through
hurting other people, elapse
relatively fast and in the final effect
they cause the reversal of themselves.
This is because moral laws substitute
them by their exact opposite. Therefore,
according to totalizm, it is never
possible to achieve anything permanent
with the assistance of war, unless this
war is purely defensive. (For purely
defensive wars moral laws make an
exception and they treat them as our
moral duty - for details look subsection
JC11.1 from volume 7 of monograph
[1/4].)
This timeless truth reveals also for us
the history of the battle for Milicz.
It is proper to remember about it,
when we become confronted in life
with situation that we must take a
stand regarding any war or aggression.
According to totalizm, moral laws,
and bitter historic experience, we
should always persist in such cases
to "never again". If we do
not believe, that it is necessary
to insist for all aggressive wars
to "never again", let us consider
for a moment what about the today's
repercussions of their war would
say all these young people who died
during the battle for Milicz described
on this web page (independently whether
these would be fallen German or Russian
soldiers). Let us consider whether
they would confirm that YES, for whatever
they can see today around it was proper
to die, or rather NO - means they
would also said to us "never again"?
Motto:
"Every aggressive war is an
immoral
war - therefore
moral laws
always make sure that eventually it is lost
by the aggressors and won by the defenders."
Na całym szeregu stron internetowych
totalizmu
opisany jest nowo-odkryty rodzaj praw
wszechświata, które silnie wpływają
na nasze życie, a które nazywane są
prawami moralnymi.
Prawa te są ogromnie niezwykłe. Z
jednej bowiem strony działają one
powtarzalnie, bezwzględnie, oraz
nieodwołalnie - tak jak prawa fizyczne.
Przykładowo, moralne "Prawo Bumerangu"
zawsze zwraca dawcy dokładnie tą samą
ilość i rodzaj uczuć jak uczucia które
dawca ten zaserwował komuś innemu.
Zwracanie owych uczuć Prawo Bumerangu
dokonuje równie nieodwołalnie jak
fizyczne prawo "akcji i reakcji" zawsze
zwraca uderzającemu w ścianę siłę
jego własnego uderzenia. Z drugiej
zaś strony, za egzekwowaniem wykonania
praw moralnych stoi nadrzędna
inteligencja i wiedza samego
Boga -
co wyjaśniłem dokładniej w podrozdziale
I3.6 z tomu 5 monografii
[1/5].
Prawa moralne wcale więc nie działają
ślepo i bezwybiorczo - tak jak prawa
fizyczne, a ich działanie znamionuje
niezwykle wysoka inteligencja oraz
zależność od aktualnego przebiegu
pola moralnego.
Przykładowo, jeśli
ktoś zabija, wówczas w normalnej
sytuacji zgodnie z działaniem praw
moralnych też samemu będzie musiał
przeżyć zostanie zabitym, tak aby
doświadczyć na sobie tych samych
doznań co jego ofiary. Jeśli jednak
ktoś zabija w obronie własnej,
wówczas jedyne co go w przyszłości
czeka, to kilka emocji - co dokładniej
wyjaśniam w podrozdziale JC11.1 z
tomu 7 monografii
[1/4].
Prawa moralne nakładają bowiem na każdego
obowiązek obrony przed agresją.
Stąd nie karają one tych co zmuszeni
byli zabijać w obronie własnej.
Wracając jednak do prezentacji
praw moralnych na totaliztycznych
stronach,
to prawa moralne opisane są
nie tylko na stronie o filozofii
totalizmu
oraz na stronie o przeciwieństwie
totalizmu - czyli o filozofii
pasożytnictwa,
ale także na stronach o
nirwanie,
moralności,
karmie,
wehikułach czasu i
Koncepcie Dipolarnej Grawitacji.
Ponieważ w każdej wojnie wszystkie
prawa i zjawiska ujawniają swe działanie
w ekstremalny sposób, również i
działanie praw moralnych najwyraźniej
rzuca się w oczy właśnie w zdarzeniach
zachodzących podczas wojny. Podsumujmy
więc teraz w skrócie te skutki zadziałania
praw moralnych, które stają się klarownie
widoczne już na podstawie opisów z
niniejszej strony dotyczących bitwy
o wyzwolenie Milicza. Oto najważniejsze
z nich:
(1) W ostatecznym rozrachunku każdą
wojnę zawsze przegrywa agresor. Pod
względem moralnym w każdej wojnie następuje
wszakże zmaganie pomiędzy "agresorem" i
"broniącym się". Agresorem według praw moralnych
jest zawsze ten kto wysyła swoją armię aby ta
militarnie zaatakowała nie jego terytorium.
Broniącym się jest dla praw nmoralnych zawsze
ten kto broni przed ową agresją swe własne terytorium
zaatankowane przez agresora. Prawa moralne
w każdej takiej wojnie mają bardzo proste działanie -
mianowicie zawsze w ostatecznym rozrachunku
powodują one że wojnę tą przegrywa agresor
a wygrywa broniący się. Przykładem takiego
właśnie działania praw moralnych jest nie
tylko druga wojna światowa opisana na tej
stronie, ale praktycznie każda wojna.
W mojej opinii najdoskonalszym przykładem
na takie właśnie działanie praw moralnych
jest wojna Fińsko-Radziecka z lat 1944-5,
przez Finów nazywana "wojną kontynuacyjną"
(tj. "Continuation War"). Wojnę tą wygrali
Finowie, na przekór że walczyli przeciwko
potężnej armii radzieckiej która właśnie
dobijała Niemców. Oczywiście, głównym
powodem dla którego ją wygrali było
zadziałanie praw moralnych. Wszakże w owej
wojnie garstkowa armia Finów reprezentowała
broniących się, podczas gdy potężna armia
radziecka była agresorem. Z kolei Niemców
Rosjanie byli w stanie pokonać tylko ponieważ
prawa moralne ich (Rosjan) traktowały jako
broniących się, zaś armię Hitlera traktowały
jako agresora.
(2) W początkowej fazie każdej wojny
rozwój sytuacji jest taki że jasno i
jednoznacznie on ukazuje kto jest
agresorem a kto broniącym się.
Znaczy, w początkowej fazie każdej
wojny agresor odnosi sukcesy aż do
chwili gdy swoimi działaniami nie
udokumentuje każdemu ilustratywnie
że jest właśnie agresorem.
Dopiero potem do akcji wkraczają prawa
moralne i agresor zaczyna stopniowo
przegrywać daną wojnę.
(3) Pojawienie się "czarnej dziury"
w każdej wojnie - jako ostatnie moralne
ostrzeżenie dla agresora. Po początkowych
"olśniewających sukcesach" agresora -
z góry zaplanowanych przez prawa moralne
jako ilustratywna dokumentacja kto jest
agresorem a kto broniącym się, w każdej
wojnie przychodzi następnie okres tzw.
"czarnej dziury". W okresie tym agresor
jest zmuszany do wkładania w wojnę coraz to
większych sił ludzkich i środków materialnych,
które po wrzuceniu na "teatr wojenny" po
prostu znikają tam na zawsze. Doskonałym
przykładem takiej "czarnej dziury" był
front wschodni w drugiej wojnie światowej.
"Czarna dziura" jest rodzajem ostatecznego
moralnego ostrzeżenia które prawa moralne
dają agresorowi pod rozwagę - aby wyperswadować
agresorowi zakończenie danej wojny. Jeśli
jednak dziura ta nie jest w stanie zniechęcić
agresora do kontynuowania wojny, zaś wojna
jest prowadzona nadal, wówczas następuje
trzecia faza wojny ("dobijanie agresora").
W fazie tej agresor doświadcza (zwykle już
na swoim własnym terytorium) wszystkich
tych "przyjemności" które uprzednio zaserwował
napadniętemu na jego terytorium.
(4) Działanie moralnego "Prawa Bumerangu" -
ilość zadanych cierpień równa się ilości
cierpień otrzymanych. Działanie Prawa
Bumerangu objawia się w każdej wojnie w
ten sposób, że strona która zadaje drugiej
jakiś rodzaj cierpień, po pewnym czasie
sama wystawiona zostaje na cierpienia o
dokładnie tym samym charakterze. Jeśli
z jakichś przyczyn cierpienia otrzymywane
mają niższe natężenie niż cierpienia zadawane,
wówczas ich czas trwania się odpowiednio
wydłuża, tak aby totalna ilość cierpień
była dokładnie taka sama po obu stronach.
Prawo Bumerangu powoduje więc że dla cierpień
obowiązuje szczególny rodzaj bilansu energetycznego -
ilość cierpień zadanych zawsze się równa
ilości cierpień otrzymanych. Działanie
tego prawa widoczne jest doskonale na losach
Niemiec po drugiej wojnie światowej. Aczkolwiek
bowiem cierpienia Niemców po wojnie miały
niższe natężenie niż cierpienia które Niemcy
zadali innym podczas swojej agresji, ich cierpienia
rozciągnęły się na znacznie dłuższy okres czasu.
Wcale też ich nie zakończyło obalenie "muru
berlińskiego" w 1989 roku, a trwają one nadal
z powodu nierówności i dysproporcji jakie
powstały w obu częściach Niemiec w wyniku
drugiej wojny światowej.
(5) Prawa moralne przygotowują wynik
każdej wojny na długo zanim wojna ta się
rozpocznie. Wynik każdej wojny jest
przygotowywany przez prawa moralne na
długo zanim wojna ta się rozpocznie.
Przygotowanie tego wyniku "a priori"
jest możliwe dzięki istnieniu tzw.
"przestrzeni czasowej" opisywanej
dokładniej na odrębnych stronach
internetowych, np. na stronie o
wehikułach czasu czy o
Koncepcie Dipolarnej Grawitacji.
Generalnie rzecz biorąc, owo przygotowanie
wyniku polega na stworzeniu dla broniącego
się takiej sytuacji, że ma on jakąś początkowo
nieuświadamianą sobie przewagę nad agresorem
(np. w przypadku drugiej wojny światowej
przewagę tą dawały Rosjanom m.in. dużo
lepsze od niemieckich czołgi T-34, doskonalsza
strategia użycia tych czołgów, oraz "pepesze").
Jednocześnie u agresora prawa moralne
przygotowują złudne wrażenie posiadania
przewagi - np. może on wierzyć w swoją
"siłę ognia" czy w "zaawansowaną technikę".
Jednak w praniu okazuje się potem że w
warunkach w jakie się on nierozważnie
pakuje owe punkty rzekomej przewagi
okażą się całkowicie bezużyteczne.
(6) Żadna wojna nie rozwiązuje problemów
których zaistnienie wykorzystane zostało
przez agresorów jako wymówka dla jej
rozpoczęcia, a jedynie problemy te
nasila - nauczmy się więc negocjować
zamiast bombardować.
Każda wojna po zakończeniu okazuje się
zupełnie bezcelowa. Wyniszcza ona tylko
walczących, jednak nigdy nie rozwiązuje
ich problemów. Dlatego na samym końcu
problemy te ciągle muszą być rozwiązywane
w sposób pokojowy poprzez negocjacje.
Doskonałym przykładem jak przeciwstawne
są wyniki wojny do tych spodziewanych
przez agresora, też może być druga wojna
światowa. Hitler rozpoczął tą wojnę jako
pretekstu używając potrzebę poszerzenia
terytorium Niemiec. Jednak w czasie kiedy
Hitler ją rozpoczynał, Niemcy zajmowały
praktycznie największy obszar w całej
swojej historii. Nie tylko bowiem że
do Niemiec należało wówczas niemal pół
obecnej Polski, ale także dzisiejsza
Austria, Czechy i Słowacja. Ponadto,
gdyby Niemcy mnożyły wówczas swój dobrobyt
a nie wojnę, niemal z całą pewnością w
późniejszym czasie do Niemiec pokojowo
by się także przyłączyła Szwajcaria, Włochy,
oraz Hiszpania - wszystkie owe kraje
już bowiem przed wojną wykazywały takie
tendencje. (Nic tak nie przemawia ludziom
do przekonania jak perspektywa życia
w dobrobycie.) W rezultacie, gdyby Hitler
nie rozpoczął drugiej wojny światowej,
dzisiaj Niemcy byłyby mocarstwem
obejmującym obszar niemal całej EWG,
zaś poziom dobrobytu w owym kraju byłby
wprost niewyobrażalny. Wszyscy jednak
wiemy jak owa sytuacja się zmieniła w
wyniku wojny.
(7) Każda agresywna wojna pozbawia
agresora respektu, poważania, autorytetu
i dobrego imienia. Cechy te mają
z kolei to do siebie, że miną wieki,
a czasami nawet tysiąclecia, a ludzie
ciągle ich brak będą komuś wypominali.
Wszakże powszechnie wiadomo, że to
co ktoś raz uczynił, w sprzyjających
temu warunkach, może on uczynić ponownie.
Dlatego, na przekór że po wojnie politycy
zasypują grzecznościami byłego agresora
i przyjaźnie szczerzą do niego zęby w
dyplomatycznych uśmiechach, wielu z nich
podziela odczucia podbitego narodu i
na dnie umysłu hołduje zasadzie miej
oko na tych naszych byłych agresorów
i nie pozwalaj im zbytnio się rozpanoszyć,
bowiem w sprzyjających warunkach i kiedy
ponownie pojawi się u nich następny wojowniczy
przywódca, mają oni potencjał aby jeszcze
raz zamienić się w potworów jakimi już
kiedyś się udowodnili, albo też zasadzie
"skoro oni napadali już na innych, są
też zdolni do napadnięcia i na nas -
dlatego lepiej trzymać się od nich z
daleka i nie mieć z nimi nic wspólnego".
(8) Losy indywidualnych ludzi walczących
po stronie agresora z upływem czasu upodabniają
się do losów jakie ów agresor zgotował ludziom
walczącym po broniącej się stronie.
Znaczy, do losów walczących po stronie
agresora zastowanie ma prawo moralne
zwane
Prawem Bumerangu.
(9) Każda agresywna wojna odbiera
"wolną wolę" wessanym w nią ludziom.
Szczególnie zaś silnie odbiera ona wolną
wolę u agresora. Jak i dlaczego odbieranie
to następuje, oraz co dokładnie ono
oznacza, wyjaśniam to szczegółowiej
w następnym punkcie #D3 tej strony.
* * *
Zilustrowanie opisanego tutaj działania
praw moralnych najprzejrzyściej jest
uwypuklone w podpisach pod rysunkami
"Fot. #1a" do "Fot. #1d" z niniejszej
strony internetowej.
#D3.
Every war deprives people their "free will" which originally was given to them by
God:
Największym błogosławieństwem które
Bóg
dał człowiekowi, oraz które odróżnia
ludzi od zwierząt, jest świadoma "wolna
wola". Największą też karą jaką można
na kogoś nałożyć, jest właśnie pozbawienie
go tej "wolnej woli". To dlatego jeśli
ktoś jest przestępcą, społeczeństwo
pozbawia go właśnie "wolnej woli"
poprzez zamknięcie w więzieniu.
To też dlatego każdy kto w jakiś
sposób został uwięziony, zaś jego
wolna wola została mu odebrana,
walczy do upadłego aby ją odzyskać.
W historii ludzkości co jakś czas pojawiają
się trendy, za pomocą których jedna grupa
ludzi stara się odebrać wolną wolę innej
grupie ludzi. Najwyraźniejszym przykładem
tych trendów był "ustrój niewolniczy" - w
którym właściciele niewolników odbierali
wolną wolę swoim zniewolonym. Po upadku
ustroju niewolniczego określone grupy
społeczne wymyśliły kolejny sposób na
odbieranie ludziom wolnej woli. Była
to "pańszczyna" - czyli przywiązywanie
chłopów do ziemi i do właścicieli tej
ziemi. Kiedy i ten sposób odbierania
wolnej woli z czasem został obalony,
ponownie określone grupy w ludzkim
społeczeństwie wymyśliły kolejny sposób
odbierania ludziom wolnej woli. Było
to obowiązkowe powoływanie do wojska
wysługujące się wymówką "patriotycznego
obowiązku" - choć faktycznie będące
stawianiem w sytuacji że dana osoba
może zostać zmuszona aby zabijać bez
względu na jej wiarę w Boga, jej osobistą
filozofię, czy przekonania.
(To obowiązkowe powoływanie do wojska omawiam w punkcie #F3
odrębnej strony internetowej o nazwie
Memoriał.
To właśnie ponieważ obowiązkowe powolanie
do wojska łamie nie tylko czyjąś wolną
wolę oraz czyjeś prawa obywatelskie,
ale także przykazania dane nam przez
samego Boga, warto podjąć poważną
dyskusję czy jest ono legalne w świetle
istniejących praw. Z całą bowiem
pewnością jest ono niemoralne.)
Owa też obowiązkowa służba wojskowa,
obok wojny, są obecnie dwoma jedynymi
przeżytkami ustroju niewolniczego
które ciągle pokutują w gronie ludzkości.
Wszakże podobnie jak niewolnictwo,
odbierają one ludziom ową "wolną wolę"
daną im przez
Boga.
Utrata wolnej woli jest nie tylko jedną
z największych kar jakie można nałożyć
na istotę ludzką, ale także ma cały szereg
innych implikacji i to nie tylko moralnych
czy religijnych. Przykładowo, może się ona
przyczynić do utraty zdrowia. Powodem jest,
że tylko ci co posiadają wolną wolę mogą
dla siebie generować tzw.
energię moralną -
czasami nazywaną również energią "zwow" -
od słów "zasób wolnej woli". Owa
energia "zwow" jest absolutnie niezbędna
istotom ludzkim do życia i do zdrowia.
To właśnie dlatego cywilizacje kosmiczne
których obywatele z uwagi na panujący u
nich ustrój niewolniczy pozbawieni zostali
swojej wolnej woli, nie są w stanie generować
niezbędnej im energii "zwow". Dlatego takie
cywilizacje kosmiczne zmuszone są do
rabowania
niezbędnej im energii "zwow" od innych
cywilizacji - w tym od cywilizacji ziemskiej
(po szczegóły patrz punkt #E1 ze strony
memoriał).
Energię życiową generowaną ze "zwow" przez ludzi posiadających
wolną wolę daje się od tych ludzi odssysać (tj. rabować)
oraz potem nasycać nią innych. Urządzenia używane
do takiego "odsysania" energii życiowej, oraz do nasycania
nią swoich, są szeroko używane przez UFOnautów
na ludziach uprowadzanych na pokłady UFO.
Oba ich rodzaje (tj. zarówno urządzenia odsysające,
jak i urządzenia nasycające) opisane są w traktacie
[3b].
Urządzenie do odsysania tej energii w [3b] nazywane
jest "komorą zimna" - np. patrz tam akapity nr {5550}
i {5120}. Ciekawe, że UFOnauci rabujący ową energię
mogą się obywać bez snu - co sugeruje że konwersja
energii zwow w energię życiową odbywa się podczas
snu. Interesujące jest też, że UFOnauci którzy nie jedzą
mięsa usilnie propagują "wegetarianism" wsród
ludzi - najwyraźniej energia życiowa przenosi w sobie
upodobania smakowe z rabowanego na rabującego.
Więcej na temat obu tych energii wyjaśnione jest
w podrozdziale I5.6 z tomu 5 monografii
[1/5].
Przykład jednego z licznych sposobów na
jakie wojna odbiera ludziom ich wolną wolę
zilustrowany został na "Fot. #5" poniżej.
Fig. #5:
Przykład sytuacji stwarzanej przez wojnę, w
której wszystkim wessanym w nią ludziom wojna
odebrała "wolną wolę". (Kliknij na to zdjęcie
aby obejrzeć je w powiększeniu.) Sytuacja ta
przestawia sobą typową scenę rozstrzeliwania
patriotów koreańskich przez okupantów japońskich.
Scena ta została wiernie zrekonstruowana w
"Independence Hall of Korea" mieszczącym
się w miejscowości Cheonan z Korei Południowej.
(Faktycznie treść tej sceny posiada związek
z moimi opisami życia w Korei, zaprezentowanymi
na odrębnej stronie internetowej o nazwie
Korea.)
Scena ta wyraźnie ilustruje jak wojna odbiera
"wolną wolę" wessanym w nią ludziom. Przykładowo,
każdy z żołnierzy japońskich dokonujących tego
rozstrzeliwania musiał zabijać kogokolwiek by
mu nie podstawiono pod lufę i to bez względu na
swoją wiarę w Boga czy na osobiste przekonania.
(Niektórzy z rozstrzeliwanych byli kobietami.)
Gdyby bowiem nie zabił, wówczas sam by został
zastrzelony pod pretekstem odmowy wykonania
rozkazu. Z kolei niemal każdy z rostrzeliwanych
przyznał się do zarzucanych mu "przestępstw"
tylko dlatego że Japończycy otrzymywali od
swojego rządu nakazy ilu Koreańczyków musi
się przyznać do przestępstw i następnie zostać
rozstrzelanych. Aby więc wywiązać się z przydzielonych
im liczb, Japończycy używali bardzo
"perswazyjnych" metod wymuszania "przyznania
się", takich jak wyrywanie kleszczami paznokci,
przypalanie gorącymi prętami, przepełnianie
wodą i następne wskakiwanie na żołądek ofiary,
wyrywanie żywcem genitalii, itd., itp.
Przy takich "metodach przesłuchiwania"
niemal każdy przyznawał się do wszystkiego
co mu zarzucano.
W tym miejscu warto odnotować, że powyższa
sytuacja symbolizuje większość sytuacji
jakie pojawiają się podczas wojny, a jakich
końcowym efektem jest właśnie odebranie
ludziom ich wolnej woli. Przykładowo, owi
nieletni "obrońcy Milicza" opisani w punkcie
#B1 i w podpisie pod "Fot. #3" z tej strony,
też byli postawieni właśnie w takiej sytuacji.
Hitler wszakże wydał rozkaz, że każdy
mężczyzna zdolny do noszenia broni ma
zostać wcielony do wojska, zaś jeśli
odmówi - ma zostać natychmiast rozstrzelany.
Gdyby więc owi młodociani obrońcy Milicza
odmówili wcielenia do wojska, wówczas
zostaliby rozstrzelani przez własnych
rodaków. Skoro zaś nie odmówili tego
rzekomego "patriotycznego obowiązku" -
zostali rozstrzelani przez Rosjan.
Part E:
Summary, and the final information of this web page:
#E1.
The summary of this web page:
This web page binds together information
about two important issues. On one hand
it reveals facts about the "battle for
Milicz", which are well-known to me
from my family stories. Because this
battle contained an essence of all
battles of the world, the web page
reveals the atmosphere that accompanied
such battles. On the other hand this
web page emphasized mechanisms of
operation of these moral laws, which
can be noticed from events during
the battrle for Milicz. I do hope,
that the reader finds both these
issues interesting, and that he or
she draw a correct conclusions for
the future from this presentation.
#E2.
Contact details with the
author
of this web page:
Possible comments or questions connected
with the content of this web page are welcomed
under any of internet addresses of the author,
i.e. addresses of
Dr Eng. Jan Pajak,
while for the duration of 2007 - Prof. Dr Eng. Jan Pajak.
A list of current addresses and contact details
of the author is provided on a separate web page
named
FAQ - questions
accessible through "Menu 1" and "Menu 2".
#E3.
Even the biggest skeptics
probably have noted
already these
sabotaging error banners -
which persistently show themselves
on every internet web page of
totalizm -
including this web page:
These banners persistently implying
the existence of supposed errors,
trouble every web page of totalizm
and discourage people to view it.
They are another example of the multitude
of sabotages to which everything that
concerns totalizm is subjected by
UFOnauts
who secretly occupy our planet. (When
these banners appear, the best thing
to do is to click on "X" or on "No".)
Even for the biggest skeptics these
persistent
banners of non-existing errors
should be a good visual evidence
that a mischievous and well-hidden
power actually sabotages and destroys
web pages of totalizm and everything
else that is lined with totalizm.
After all, if the user copies these
web pages to his or her own computer,
these supposed errors rapidly disappear.
This is because web pages of totalizm
DO NOT USE scripting at all, while
this kind of error banners can appear only
when badly written scripts are present.
(Web pages of totalizm are programmed
in the HTML language - completely without
a use of scripts.) UFOnauts cunningly
and secretly install these banners in
the system software of all servers on
which web pages of totalizm are hosted.
Thus, these special banners appear almost
exclusively on web pages of totalizm.
After all, their sole aim is to sabotage
web pages of totalizm without leaving
a trace who carries out these sabotages.
But in spite of these persistent sabotages
and visual evidence of it, still many
naive people do not want to believe,
that the Earth is secretly occupied
by evil UFOnauts - the actions and
intentions of which totalizm tries
to disclose.
Jeśli mówisz po polsku,
kliknij na polską flagę (if you prefer to read in Polish
click on the Polish flag)
Date of starting this page: 5 June 2004.
Date of the most recent update of this web page: 3 September 2007.
(Check in "Menu 3" whether there is even a more recent update!)
